কাব্যত অলংকাৰে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। সাধাৰণ অর্থত অলংকাৰ হৈছে, মানৱ দেহৰ ভূষণ। অলংকাৰে দেহৰ সৌন্দর্য বৃদ্ধি কৰে। অলংকাৰে নাৰী দেহৰ সৌন্দর্য বৃদ্ধি কৰাৰ দৰে অলংকাৰে সাহিত্যৰ শোভা বৰ্ধন কৰে।

        সংস্কৃত "অলম্" শব্দৰ পৰা "অলংকাৰ" শব্দৰ উৎপত্তি হৈছে। অলংকাৰ শব্দই দুটা অৰ্থত ব্যৱহৃত হৈ আহিছে 

১/ পৰ্যাপ্তি বা যথেষ্ট আৰু 

২/  ভূষণ। 

            অৰ্থাৎ কাব্য আৰু সাহিত্যক যাৰ দ্বাৰা ভূষিত বা অলংকৃত কৰা হয় সিয়েই অলংকাৰ। অৱশ্যে ঘৰুৱা মাত-কথাতো অলংকাৰৰ ব্যৱহাৰ নোহোৱা নহয়।

        সহজ ভাষাত ক'বলৈ হ'লে কাব্যৰ শোভাবৰ্ধক যিবোৰ উপাদানে বাক্য একোটা শ্ৰুতিমধুৰ আৰু অৰ্থবৈচিত্ৰ কৰি সজাই-বঢ়াই তোলে তাকে অলংকাৰ বুলি কোৱা হয়। আলংকাৰিক ভামহৰ মতে-
"ৰূপকাদিৰলংকাৰ- স্তস্যানৈৰ্ব্বহুধোদিত:।
ন কান্তমপি নিভূষং বিভাতি ৰমণীমুখম্।।"

        অৰ্থাৎ বিচিত্ৰ সাজ-পাৰ আৰু প্ৰসাধনৰ যোগেদি সুন্দৰী ৰমণী এগৰাকীৰ সৌন্দৰ্য উজ্জ্বলতৰ হৈ প্ৰকাশ পোৱাৰ দৰে কাব্য সুন্দৰীৰ সৌন্দৰ্যও উপমা, ৰূপক, আদি বিভিন্ন অলংকাৰৰ জৰিয়তে বৃদ্ধি পায়।
ভামহে আকৌ কৈছে-
"বক্ৰাভিধেয়া শব্দোক্তিষ্টি বাচামলংকৃতি।"

        অৰ্থাৎ কবিয়ে মনৰ জোখাৰে নিজৰ মনৰ বক্তব্য প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে যি বক্ৰতাপূৰ্ণ শব্দকৌশল ব্যৱহাৰ কৰে, সেয়েই হৈছে কাব্যৰ অলংকাৰ।