কবিতাত প্ৰতীকৰ ব্যৱহাৰে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। প্ৰতীকৰ অৰ্থ হ'ল সংকেত বা নিদৰ্শন। শব্দ এটাই যেতিয়া তাৰ নিৰ্দিষ্ট আক্ষৰিক অৰ্থতকৈ অধিক বৃহত্তৰ ব্যঞ্জনা আনি দিয়ে তেতিয়া তাকেই প্ৰতীক আখ্যা দিয়া হয়। অৰ্থাৎ প্ৰতীকৰ আপাত অৰ্থ আৰু নিহিত অৰ্থ বঞ্জনাময়। হেনৰি দ্য ৰেনিয়াৰ মতে, "প্ৰতীক হ'ল বিমূৰ্ত আৰু মূৰ্তৰ এক প্ৰকাৰ তুলনা, আৰু সেই তুলনাত যিকোনো এটা পক্ষ মাথোন ব্যঞ্জিতহে হয়।"