অণুগল্প

            সি আবেলিৰ ৰাঙলী বেলিটোলৈ ৰ লাগি চাই আছিল। এটা অবুজ বেদনাই তাৰ বুকুখনত হুলে বিন্ধাদি বিন্ধিছিল। বেলি নহয় যেনিবা নিশাৰ কপালৰ সেন্দুৰৰ ফোটটোহে!

        হয়, তাৰ প্ৰেয়সী নিশাৰ বিয়া। একমাত্ৰ চৰকাৰী চাকৰি এটা নথকাৰ বাবেই নিশাৰ ঘৰৰ মানুহে নিশাক তালৈ বিয়া নিদিলে।

        এনেতে, ডাকোৱালে তাৰ হাতত এখন নিযুক্তি পত্ৰ দি থৈ গ'ল। অযুত আশাই তাক বাৰে বাৰে আমনি কৰিছিল।