।। দ্বিতীয় কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ ত্রাহি ত্রাহি জগন্নাথ আমি অজ্ঞানী অনাথ।। ২
পদঃ     ৰাজা যান্ত যত মন্ত্রী পাত্র পুৰােহিত।
            চতুৰঙ্গ দলে লাগ লৈলেক ত্বৰিত।।
            অসংখ্যাত ৰথ যুথে যুথে যায় চলি।
            বাৰু খাণ্ডা ধৰি ধাৱে যত মহাবলী।। ১২
            সীমা সংখ্যা নাহি লগে লড়ে যত ঘােড়া।
            প্রমত্ত হস্তীৰ কোনে কহিবেক ওৰা।।
            কর্ণে তাল হানে শুনি ঘণ্টাৰ আস্ফাল।
            প্রজাৰ ভিৰত যেন যায় ভূমি চাল।। ১৩
            অন্তেষপুৰত যত নাৰীগণ মানে।
            ৰাজাৰ লগত যায় বহুবিধ যানে।।
            দিব্য বস্ত্র ভূষণে ভূষিত কৰি তনু।
            বেঢ়ি বীৰগণ যায় কৰে ধৰি ধনু।। ১৪

            বাজে বাদ্য বিবিধ টবল টমকিল।
            যতেক বৃত্তিয়া মানে লগতে চলিল।।
            তেলী মালী শিলাকুটি বণিয়া সূতাৰ।
            চকাৰ চড়াল কমাৰ কুম্ভকাৰ।। ১৫
            চিত্ৰকৰ কংসাৰ কুন্দাৰ বৈদ্য যত।
            অনেক কায়স্থ যায় ৰাজাৰ লগত।।
            নট ভাট নৰ্ত্তকী গায়ন অপৰ্য্যন্ত।

            বিপ্রগণ নৃপতিৰ আগত চলন্ত।। ১৬
            পৃথিৱীত যতেক বৃত্তিয়াগণ আছে।
            চৌত্রিশ জাতিয়াে যায় নৃপতিৰ পাছে।।
            পিতৃ আগ কৰি যেন চলে পুত্ৰচয়।
            এহিমতে গৈল ইন্দ্রদ্যুম্ন মহাশয়।। ১৭
            পাইলন্ত দক্ষিণ সাগৰৰ গৈয়া তীৰ।
            ঢউগণ নাচে যেন অগাধ গম্ভীৰ।।
            হৰিৰ শয়ন স্থান নদ নদী পতি।
            যাক দৰশনে পায় পৰম মুকুতি।। ১৮

            আছে ভয়ঙ্কৰ মৎস্য কচ্ছপ বহুল।
            কুম্ভীৰ মগৰ মৎস্যে কৰে হুলস্থূল।।
            সৰ্ব্ব পাপ হৰে ৰম্যকৰ তীৰ্থৰাজ।
            দেখিয়া বােলন্ত ৰাজা ঐত মােৰ কাজ।। ১৯
            কৰিলা নিৱাস পাই মনােহৰ স্থানে।।

            দেখিলা তহিত পৃথিৱীৰ গুণমানে।।
            বহুবিধ বৃক্ষ ফলে ফুলে সুশােভিত।
            নানাবিধ পক্ষী ৰাৱ তেজে সুললিত।।
            বিচিত্র বিবিধ মৃগগণ চৰে তাতে।
            অনেক দন্তাল আছে নন্দন বনতে।।
            চাৰু সৰােবৰক পঙ্কজে আছে ৰঞ্জি।
            ৰাজহংসে ভুঞ্জে তাত মৃণাল উভঞ্জি।। ২১
            পৰ্ব্বত যতেক আছে দেখি মনােহৰ।
             উচ্চ শিখৰৰ পৰা বহৱে নিৰ্ঝৰ।।
            তেজে নাদ কোকিলে ময়ূৰে কাঢ়ে ৰাৱ।
            বৃক্ষে পথিকক যেন দেয় হাত বাৱ।। ২২
            দীর্ঘে দশ যােজন পথালি পাঞ্চ সীমা।
            কি কহিবাে সিটো মহা ক্ষেত্ৰৰ মহিমা।।
            পৰম আশ্চর্যময় মনােহৰ থান।
            ইন্দ্রদ্যুম্ন নৃপতি দেখিলা বিদ্যমান।। ২৩
            দুনাই মুনিগণে পাছে পুছিলা ব্রহ্মাত।
            পূৰ্ব্বত প্রতিমা কিয় নাছিল তথাত।।
            কৰিয়ো সংশয় ছেদ প্রভু প্রজাপতি।
            বােলা হৰি হৰি পাপ যাউক অধােগতি।। ২৪

            ।। তৃতীয় কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ ৰাম নাম বােলা তাৱে।
                        যমে নতু ধৰে যাৱে।। ৩
পদঃ     ব্রহ্মায়ে বােলন্ত শুনিয়ো কথা।

            যি কাৰ্য্যে প্রতিমা নাছিল তথা।।
            পূৰ্ব্বত মেৰুৰ শিখৰে হৰি।
            বসিয়া আছন্ত আনন্দ কৰি।। ২৫
            প্রণামি জানু শিৰে লক্ষ্মী মাৱে।
            কৰিলন্ত প্রশ্ন স্বামীৰ পাৱে।।
            কোন কৰ্ম্মভূমি মনুষ্য লােকে।
            সদায়ে আক নেৰে দুখে শােকে।। ২৬
            কোন কৰ্ম্মে পাৱে সংসাৰ পাৰ।
            কহিয়াে মােত কিবা ধৰ্ম্ম সাৰ।।
            কৰুণা আছে দাসী বুলি যদি।
            গুচায়াে আহ্মাৰ সংশয় ছেদি।। ২৭
            মাধৱে বােলন্ত শুনিয়ে প্রিয়া।
            আমাৰ কথাত কৰিয়াে হিয়া।।
            আছে মহাক্ষেত্র কৈলাে তােহ্মাত।
            পুৰুষােত্তম নামে প্রখ্যাত।। ২৮
            সংসাৰক তৰে তাত নিবাসে।
            মহাসিদ্ধি হােৱে আতি অপ্রয়াসে।।
            কীৰ্ত্তনতে যাৰ পাপ পলাই।
            তিনিও লােকে তাৰ সম নাই ।। ২৯

            নজানে তাক দেৱ সিদ্ধ মুনি।
            গুপুত কৰিয়া আছাে আপুনি।।
            আজিসে তােমাত কৰাে বেকত।
            শুনা সাৱধানে তাৰ মহত্ত্ব।। ৩০
            ব্রহ্মাক মহাপ্রলয়ৰ অন্তে।
            সুজিলাে নাভি কমলৰ হন্তে।।
            উপজি মােতে পাছে সৃষ্টিকৰে।
            স্ৰজিল চৰাচৰ নিৰন্তৰে।। ৩১

            জগত নিৰ্ম্মিয়া কৰিলা ধ্যান।
            তেখনে তান ভৈলাে বিদ্যমান।।
            সজল মেঘ শৰীৰৰ কান্তি।
            হিয়াত প্রকাশে শ্রীবৎস পান্তি।। ৩২
            তনুক ৰঞ্জে আতি পীত বস্ত্রে।
            হাতত চক্ৰ ধৰি আছে অস্ত্রে।।
            কমল লােচন মুখ প্রসন্ন।
            দেখি ব্রহ্মা উঠি দিলা আসন।। ৩৩

            অক্ষতে অর্ঘ্যে পূজি প্রজাপতি।
            কৰিলা আমাক অনেক স্তুতি।।
            ব্রহ্মাক পাছে দিলা সমিধান।
            কি কাৰ্য্যে আমাক কৰিলা ধ্যান।। ৩৪
            হেন শুনি ব্রহ্মা মাতিলা পাছে।
            কোন মুখ্য সাধ্য লােকৰ আছে।।
            বিনা যজ্ঞ যােগ ব্রত নিয়ম।
            নকৰি তপ তীর্থ পৰিশ্ৰম।। ৩৫
            পাইবেক মহাসিদ্ধি অপ্রয়াসে।
            কহিয়াে আমাত জগনিৱাসে।।
            কোন বা উত্তম ক্ষেত্র তােমাৰ।
            বােলা হৰি হৰি তৰা সংসাৰ।। ৩৬

            ।। চতুর্থ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ গােপাল গৰুড়কেতু প্ৰণামাে চৰণে।
             নিয়ােক নিস্তাৰি হৰি পশিলাে শৰণে ৷ ৷ ৪
পদঃ     হেন শুনি দিলাে পাছে ব্রহ্মাক উত্তৰ।
            ব্রহ্মৰ ক্ষেত্ৰৰ কথা শুনা সৃষ্টিকৰ।।
            জগতত কৰি মই যিহেতু উত্তম।
            সি কাৰণে নাম মােৰ পুৰুষ উত্তম।। ৩৭
            ভৈলাে সিটো ক্ষেত্রে মই আপুনি সাক্ষাত।
            পুৰুষােত্তম নামে ক্ষেত্র তাতেসে প্রখ্যাত।।
            বিনা যজ্ঞ দান তপ যােগৰ যুগুতি।
            চাৰিয়াে বর্ণক দেয় ভুকুতি মুকতি।। ৩৮
            সিটো মহাক্ষেত্র দশ যােজন প্রকট।
            দক্ষিণ সাগৰ তীৰে আছে সিদ্ধ বট।।
            যাৰ ছায়া পৰশনে হােৱে মহােদয়।
            দৰশন মাত্রে ব্রহ্মহত্যা হােৰে ক্ষয়।।৩৯

            প্রদক্ষিণ কৰি যিটো কৰে নমস্কাৰ।
            মােৰ থান পাৱে কৰি পুৰুষ উদ্বাৰ।।
            প্রলয়তাে নাহি সিটো বটৰ বিনাশ।
            সেই থানে বটৰ উত্তৰ দিশ পাশ।। ৪০
            দিব্য দৌল আছে তাৰ কি কৈবাে মহিমা।
            বৈদুৰ্য্যৰ আছে তাত আহ্মাৰ প্রতিমা।।
            অপ্রয়াসে তাকে চাই পাৱে মহােদয়।
            পাপী নৰ চলি যায় বিষ্ণুৰ নিলয়।। ৪১
            হেন শুনি যম ৰাজা কৰিলা গমন।
            বটৰ নিকটে মােক পাইলা দৰশন।।

            প্রণামিয়া শিৰে বুলিলন্ত স্তুতি বাণী।
            নমাে নমাে জগন্নাথ দেৱ চক্রপাণি।। ৪২
            নমাে নমাে জ্যোতিঃফল দেৱ সনাতন।
            সৰ্ব্বব্যাপী প্রকৃতিৰ পৰ নিৰঞ্জন।।
            বহুবধি স্তুতি কৰি কৰন্ত প্রণাম।
            মঞি বােলাে যম কহ সাধ্যে কোন কাম।। ৪৩
            যম ৰাজা বােলে ইটো ক্ষেত্র মাজে সাৰ।
            ইন্দ্রনীলময় আত প্রতিমা তােমাৰ।।
            পাপী বা অপাপী তাক অপ্রয়াসে চাৱে।
            তােমাৰ প্রসাদে স্থান শ্বেত দ্বীপে পাৱে।। ৪৪
            মােৰ অধিকাৰ ভৈল সকলে লুপুত।
            হেন জানি প্রতিমাক কৰিলাে গুপুত।।
            পাছে ময়াে যমৰায়ৰ বচনত থাকি।
            পুতি থৈলাে প্রতিমাক বালুকায়ে ঢাকি।। ৪৫
            পাছে ইন্দ্রদ্যুম্ন তৈতে অশ্বমেধ যজি।
            কৃষ্ণ বলভদ্র সুভদ্ৰাৰ মূৰ্ত্তি সাজি।।
            দিব্য দৌল বান্ধি যেনমতে পূজিলন্ত।
            লক্ষ্মীত কহিলা হৰি সকল বৃত্তান্ত।। ৪৬
            ব্রহ্মাত পুছিলা মুনি সকলাে দুনাই।
            ক্ষেত্রে গৈয়া কি কৰিলা ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰায় ।।
            কহিয়াে হৰিষে শুনােহাে পাছ কথা।
            বােলা ৰাম ৰাম জন্ম নকৰিয়াে বৃথা।। ৪৭

            ।। পঞ্চম কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ হৰি ৰাম হৰি ৰাম ঘোষিয়াে ভাই।
            পাপ সাগৰে আন গতি নাই।। ৫
পদঃ     বােলন্ত ব্রহ্মা শুনা সমুদায়।
            ক্ষেত্রক পাইল ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰায়।।
            দেখিল স্থানসৱ অনুপাম।
            আছন্ত তীর্থ মহানদী নাম।। ৪৮
            লােকৰ কৰিয়া পাপ উপান্ত।
            দক্ষিণ সাগৰ বহি যান্ত।।
            গঙ্গাৰ সমান তীর্থ বিশেষ।
            দুয়াে কুলে আছে অনেক দেশ।। ৪৯
            হৃষ্ট পুষ্ট লােক তৈত সদায়।
            বসনে ভূষণে ভূষিত কায়।।
            বেদবিদ বিপ্র আছে অপাৰ।
            প্রত্যহে অগ্নিহােত্র সিজে তাৰ।। ৫০
            সদায় নুগুচে শাস্ত্র আলাপ।
            বেদধ্বনি শুনি পলাৱে পাপ।।
            ক্ষেত্ৰত আছে যত নাৰীগণ।
            সৱাৰে গাৱে শােভে আভৰণ।। ৫১
            আয়ত লােচন পদ্মৰ পাষি।
            নুগুচে মুখত ঈষত হাসি।।
            ৰূপে বিদ্যাধৰী সম সাক্ষাত।
            কৰন্ত লয়লাসে আয়াত।। ৫২
            অনেক তপস্বী তপ আচৰে।
            সন্ন্যাসীসৱে বসি ধ্যান কৰে।।
            ব্রহ্মচাৰীসৱাে ভ্রমন্ত তথা।
            ক্ষেত্রত কহিবাে কত ব্যৱস্থা।। ৫৩
            পৰম দুর্ল্লভ ক্ষেত্ৰত পাই।
            গুণন্ত পাছে ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰায়।।
            ঐত আৰাধিবাে বিষ্ণুক আমি।
            পৰমগুৰু জগতৰ স্বামী।। ৫৪
            তাহান পৰম ক্ষেত্র প্রকট।
            তহিতে আছে কল্প বৃক্ষ বট।।
            যাক পূজি পাৱে জন্মৰ সীমা।
            নাহিকে বিষ্ণুৰ ঐত প্রতিমা।। ৫৫
            বান্ধিবাে দৌল কৰি মহাযত্ন।
            এক স্থান কৰি সুৱৰ্ণ ৰত্ন।।
            যজিবাে যজ্ঞ দিয়া মহাদান।
            হােৱন্ত হৰি যেন বিদ্যমান।। ৫৬
            থাপিবােহাে দৌলে তাঙ্ক আপুনি।
            এহিমতে ৰাজা মনত গুণি।।
            আনিয়া দৈৱজ্ঞ বিপ্র প্রধান।
            নির্ণয় কৰিলা দৌলৰ থান।। ৫৭
            শুভ দিন শুভ যােগ বিচাৰি।
            থৈলন্ত পূর্ণ কুম্ভ শাৰী শাৰী।।
            বজাইলা মাঙ্গল্য বাদ্য অনেক
            বেদক ঘােষন্ত বিপ্র যতেক।। ৫৮
            পূজিয়া পৱিত্ৰ কৰিয়া থান।
            দিলন্ত ৰাজা পাছে অর্ঘ্য দান।।
            মিলিল উৎসৱ ক্ষেত্ৰক ভৰি।
            পলাওক পাপ বােলা হৰি হৰি।। ৫৯

             মাধৱ প্ৰণামাে ভূমিত থৈয়া মাথ।। ৬
পদঃ     অনন্তৰে ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰাজা ৰাজেশ্বৰ !
            কলিঙ্গপতিক মাতি দিলন্ত উত্তৰ।।
            বিন্ধ্য পৰ্ব্বতক যাহা ৰাজাগণ লই।
            ভদ্রতৰ শিলাক শকটে আনা বই।। ৬০
            দৌল সাজি দেৱতাক থাপিবাে সম্প্রতি।
            হেন শুনি চলি গৈল কলিঙ্গ নৃপতি।।
            মন্ত্ৰীক মাতিয়া পাছে ৰাজা আদেশ।
            চাৰিয়াে দিশক লাগি পাঞ্চা দূতচয়।। ৬১
            আনােক হাঙ্কাৰি ৰাজাগণ নিৰন্তৰ।
            চতুৰঙ্গ সেনা লৈয়া আসােক সত্বৰ।।
            ৰাজাৰ আদেশ কহি পর্যটিল দূত।
            চাৰিয়াে দিশৰ ৰাজা আসিল বহুত।। ৬২
            হেন দেখি ইন্দ্রদ্যুম্ন মহা তুষ্ট মন।
            সৱ নৃপতিক চাহি বুলিলা বচন।।
            ইটো মহাক্ষেত্র ভূমি মুকুতি কাৰণ।
            আতে অশ্বমেধে যজিবােহাে নাৰায়ণ।। ৬৩
            বান্ধি দৌল দেৱ থাপিবােহাে যেন বিধি।
            কেনমতে মােৰ ইটো কাৰ্য্য হােৱে সিদ্ধি।।
            তুমিসৱ হােৱা আৱে সহায় আমাৰ।
            হৈবাে বুলি সৱেও কৰিলা অঙ্গীকাৰ।। ৬৪
            সুৱৰ্ণ মাণিক মণি মুকুতা অপাৰ।
            গজ বাজী ৰথ বস্ত্র যতেক সম্ভাৰ।।
            ভক্ষ্য ভােজ্য যজ্ঞত লাগিবে যত যত।
            দিলে ৰাজাগণে ইন্দ্রদ্যুম্নৰ আগত।। ৬৫
            দেখি ৰাজা ৰত্নময় যজ্ঞৰ সম্ভাৰ।
            আনিলন্ত বিপ্র ঋষি তপস্বী অপাৰ।।
            উপাধ্যায় আচাৰ্য্য সদস্য পাত্ৰজাক।
            দেখি পুৰােহিতক বুলিলা ৰাজা বাক।। ৬৬
            বিপ্র ঋষিগণ সমে চলিয়ােক তুমি।
            নিৰ্ম্মিয়ােক সৱে গৈয়া মহাযজ্ঞ ভূমি।।
            শুনি পুৰােহিত গৈয়া অনেক যতনে।
            সাজিলন্ত বেদীখণ্ড সুৱৰ্ণ ৰতনে।। ৬৭
            ৰত্নময় প্রাসাদ সজাইল একশত।
            সুৱৰ্ণে ৰচিত স্তম্ভ লগাইল গৃহত।।
            ঠাই ঠাই পােতাইলন্ত বৃহত তােৰণ।
            মণিমুকুতাৰ মালা কৰি আভৰণ।। ৬৮
            ব্রাহ্মণক লাগি গৃহ সজাইল অপাৰ।
            ভক্ষ্য ভােজ্য পঞ্চামৃত মিলাইল সম্ভাৰ।।
            অনেক নৃপতি ব্রাহ্মণৰ ধৰে আল।
            স্বৰ্গক লঙ্ঘিল গৈয়া বাদ্যৰ ঘঞ্চাল।। ৬৯
            সুৱৰ্ণ বিনাই আন নাহিকে ভাজন।
            দেখি ইন্দ্রদ্যুম্নৰ আনন্দ ভৈল মন।।
            আৰম্ভিল যজ্ঞ যেন বিধি ব্যৱহাৰ।
            হৰি হৰি বুলি তৰা দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ।। ৭০

            ।। সপ্তম কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ হৰি গােৱিন্দ কৃষ্ণ জয় জগন্নাথ।। ৭
পদঃ     যজন্ত বেঢ়ি যত ব্ৰহ্মঋষি।
            কৃষ্ণক অৰ্চ্চন্ত ৰাজা হৰিষি।।
            কৰিলন্ত হােম কৌটি প্রমাণ।
            ৰথ গজ বাজী দিলন্ত দান।। ৭১
            কৌটি কোটি ৰথ গ্রাম নগৰ।
            দাসী দাস ধেনু বৃষ বিস্তৰ।।
            যেহি লাগে খােজে যতেক প্রজা।
            নাহিকে নেদো নােবােলন্ত ৰাজা।। ৭২
            পূৰিলা মনােৰথ সমস্তৰ।
            হৃষ্টপুষ্ট ভৈল সমস্তে নৰ।।
            সকল ঋষিক বােলন্ত বাণী।
            প্রত্যেক যাৱে নােন্ত চক্রপাণি।। ৭৩
            প্ৰৱৰ্তাৱা তৱে যজ্ঞ আমাৰ।
            এহি বুলি দান দেন্ত অপাৰ।।
            কোনে কৰিবেক দানৰ সীমা।
            যজ্ঞৰ পৰম দেখি মহিমা।। ৭৪

            বিস্ময় ভৈল সুৰাসুৰ নাগে।
            উৎসর্গি ঘােড়া পাছে মহাভাগে।।
            পুত্রগণ মাতি দিলা আদেশ।
            যজ্ঞৰ হয় ৰাখা দেশে দেশ।। ৭৫
            থানে থানে ৰচি সুৱৰ্ণ ৰত্নে।
            বিষ্ণুৰ দৌলক সজাইল যত্নে।।
            কৰিল কৰ্ম্ম যত ৰাজ সুত।
            বান্ধিল দৌল আতি অদভুত।। ৭৬

            ৰাজায়াে দৌলক সুসাঙ্গ কৰি।
            চিন্তন্ত সদায়ে নিদ্রাক এৰি।।
            কিমতে বিষ্ণুক দেখা সাক্ষাত।
            বিষ্ণু প্রতিমা পাইবাে কোথাত।। ৭৭
            কিমতে আৱে আৰাধিবাে হৰি।
            প্রতিমা থাপাে দৌলে কেন কৰি।।
            একোমতে তুষ্টি নাহিকে মন।
            নকৰে নৃপতি স্নান ভােজন।। ৭৮
            পৰম চিন্তায়ে আকুল ভৈলা।
            বিষ্ণুক পাছে অৰ্চ্চিবাক লৈলা।।

            পঞ্চৰাত্র বিধি কৰিয়া পূজা।

            কৰন্ত স্তুতি ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰাজা।। ৭৯

            নমাে বাসুদেৱ মােক্ষ কাৰণ।
            সংসাৰত মােক কৰা তৰণ।।
            নমাে মাধৱক দৱায়া মাথ।
            ত্রাহি ত্রাহি বিষ্ণু জগত নাথ।। ৮০
            ত্রাহি নৰসিংহ দৈত্য সংহাৰী।
            যিমতে আনিলা ভূমি উদ্ধাৰি।।
            সেহিমতে মােক কৰা উদ্ধাৰ।
            বৰাহ বিষ্ণুক নতি আমাৰ।। ৮১
            বলদেৱ আদি মূৰ্ত্তি যতেক।
            গৰুড় প্ৰমুখ্যে অঙ্গ অনেক।।
            সৱাকো কৰাে মই নমস্কাৰ।
            হৰি হৰি বুলি হুয়াে নিস্তাৰ।। ৮২

ঘােষাঃ হৰি ত্রাহি কৰুণাসিন্ধু।
            গােৱিন্দ জগতবন্ধু।। ৮
পদঃ     মায়াতেসে দেখিয় বিবিধ পৰিচ্ছেদ।
            স্বৰূপত তােহ্মাৰ নাহিকে কিছু ভেদ।।
            চৈতন্য স্বৰূপ ব্যাপি এক নিৰঞ্জন।
            তােহ্মাক বুলিবে দ্বৈত কোন অজান।। ৮৩
            নিচল নিৰ্ম্মল সূক্ষ্ম ৰূপ যিটো স্বামী।
            দেৱে যাক নজানন্ত কেনে জানাে আমি।।
            অপাৰ তােমাৰ ৰূপ যাৰ ভুজ চাৰি।

            পীত বস্ত্রে শােভে শঙ্খ চক্র গদাধাৰী।। ৮৪
            পিন্ধি আছা ৰত্নৰ মুকুট আৰ হাৰ।
            হিয়াত শ্রীবৎস গলে বনমালা যাৰ।।
            সেহিসে মূৰ্ত্তিক আৰাধন্ত দেৱগণে।
            তাকেসে ভকতজনে চিন্তে সৰ্ব্বক্ষণে।। ৮৫
            বিষয় সাগৰে মজো কমল লােচন।
            ভকত অভয় দাতা কৰিয়াে মােচন।।
            তুমি ব্যতিৰেকে আন নেদেখাে কাৰণ।
            শ্রীমধুসূদন প্রভু হুয়ােক প্রসন্ন।। ৮৬
            নানাবিধ ব্যাধি জৰা শােকে মােক পীড়ে।
            কৰ্ম্মপাশে বদ্ধ ভৈলাে লােভ মােহ নেড়ে।।

            সংসাৰ সাগৰে জল বিষয়ৰ ক্লেশ।
            ইন্দ্রিয় আৱৰ্ত্ত গ্রাহ ভৈল ৰাগ দ্বেষ।। ৮৭
            শােক তৃষ্ণা ঊর্মিক দেখন্তে চমৎকাৰ।
            অত্যন্ত চঞ্চল অণুমাত্রো নুহি সাৰ।।
            মায়ায়ে মােহিল হেন সংসাৰত আতি।
            চিৰকালে ভ্রমাে প্রভু হুয়া নানা জাতি।। ৮৮
            লভিলােহাে জন্ম প্রভু অসংখ্য প্রমাণ।
            পঢ়িলােহাে বেদ শাস্ত্র অনেক পুৰাণ।।

            অসন্তোষ সন্তোষক লভিলাে অপাৰ।
            ক্ষয় বৃদ্ধি উভয়কো পাইলাে বাৰম্বাৰ।। ৮৯
            সংযােগ বিয়ােগ শত্রু মিত্র বান্ধৱৰ।
            দেখিলাে সংসাৰে পিতৃ মাতৃক বিৰ।।
            সুখ দুখ অনুভৱ ভৈল অসংখ্যাত।
            পাইলাে পুত্র ভ্রাতৃ জ্ঞাতি অনেক ইহাত।। ৯০
            বিষ্ঠা মূত্রে পচিলাে নাৰীৰ উদৰত।
            গর্ভবাস দুখ প্রভু পাইলাে নানামত।।
            জানিলােহাে দুখ শিশু যুৱা বৃদ্ধকালে।
            মৰণ পীড়াক প্ৰভু জানিলােহাে ভালে ৷ ৷ ৯১

            যমপুৰে যেন দুখ পাইলাে সমস্তকে।
            জানিলাে যাতনা যেন চৌৰাশী নৰকে।।
            ক্রিমি কীট হস্তী ঘােড়া মৃগ বৃক্ষ পক্ষী।

            গৰু উট মহিষ পশুক যত দেখি।। ৯২
            দ্বিজ শূদ্র ধনী দুখী তপস্বী যতেক।
            ৰাজা ৰাজভৃত্য অন্যো মনুষ্য অনেক।।
            সৱাৰে গৃহত বাৰে বাৰে ভৈলাে জাত।
            অনেকৰ ভৈলাে প্রভু ভৃত্য অসংখ্যাত।। ৯৩
            হও কতাে দৰিদ্ৰ ঈশ্বৰ অধিকাৰী।
            কতাে মােক মাৰে কতাে ময়াে আছাে মাৰি।।
            মঞি আনি কাটো কতাে মােক ধৰি কাটে।
            ভণিল শঙ্কৰে ৰাম নাম বােলা ঝাণ্টে।। ৯৪

            ।। নৱম কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ ও হৰি প্রভু জগন্নাথ ।
                        নিস্তাৰ কৰা দাৰণ সংসাৰে।
            কৃষ্ণৰ চৰণ ছাড়ি আন গতি
                        নেদেখাে হামাৰে।। ৯
পদঃ     পিতৃ মাতৃ ভ্রাতৃ          ভাৰ্যাৰ সংযােগে
                    কতােহাে মিলে সন্তোষ।
            তাহাৰ বিয়ােগে   কতাে শােকে কান্দো
                    পায়া কতাে অসন্তোষ।।
            দেৱ মনুষ্যত                  পশু পতঙ্গত
                    জগত মধ্যত স্বামী।
            চৈধ্যয় ভুৱনে                হেন থান নাহি
                    যৈক নতু যাও আমি।। ৯৫
            কতাে নৰকত             থাকো কদাচিত
                    স্বৰ্গক কৰােহাে গতি।
            মনুষ্য লােকত         থাকো কতােবেলা
                    পশুৰাে হও সঙ্গতি।।
            জল যন্ত্র চক্রে                 জৰীবন্ধ হুয়া
                    খণ্ড ঘট যেন মতে।
            কতাে উদ্ধগতি         কতাে অধােগতি
                    কতােহাে থাকো মধ্যতে।। ৯৬

            কৰ্ম্মে বদ্ধ হুয়া              সংসাৰ চক্ৰৰ

                    সেহিমতে ভগৱন্ত।
            ভ্রমাে চিৰকালে         কদাচিতাে মঞি
                    দুখৰ নেদেখাে অন্ত।।
            মােক শােক তৃষ্ণা          আকুল কৰয়
                    ভৈলাে আতি অচেতন।
            কিবা কৰাে আৱে    একোকে নজানাে
                    তােমাতে লৈলাে শৰণ।। ৯৭
            তােমাৰ ভকত             হও যেৱে মঞি
                    জগন্নাথ কৃপা কৰা।
            সংসাৰ সাগৰে             মজিলাে মাধৱ
                    আমাক প্রভু উদ্ধাৰা।।
            তুমি ব্যতিৰেকে            নাহি বন্ধু আন
                    যি মােৰ চিন্তা কৰয়।
            তুমি হেন যদি               নাথ পাও প্রভু
                    কহিতাে নাহিকে ভয়।। ৯৮
            তুমি জগদ্ধাতা             তােমাৰ চৰণে
                    ভকতি নভৈল যাৰ।
            তাৰ কুল শীল             বিদ্যা বৃথা সৱে
                    কি কৰে জীৱন ছাৰ।।
            যিটো মূঢ় হুয়া           তােমাক নিন্দয়
                    অসুৰ স্বভাৱ পাই।
            উপজি উপজি             নৰকত পড়ে
                    তাহাৰ নিস্তাৰ নাই।। ৯৯
            যৈতে তৈতে গৈয়া     জন্ম লভাে মঞি
                    আপুন কৰ্ম্মৰ গতি।
            তৈতে তৈতে হৰি         তােমাৰ চৰণে
                    থাকোক দৃঢ় ভকতি।।
            দেৱাসুৰ নৰে           তােমাক আৰাধি
                    পাইলেক পৰম সিদ্ধি।।
            জানিয়া তােমাক     নুপূজিবে কোনে
                    তুমি ভকতৰ নিধি।। ১০০
            স্তুতি কৰিবাক           নৱাৰে তােমাক
                    ব্রহ্মা আদি দেৱজাক।
            মনুষ্য বুদ্ধিয়ে           কেনমতে মঞি
                    কৰিবাে স্তুতি তােমাক।।
            যিটো মূঢ়ভাৱে        কৰিলােহাে স্তুতি
                    তাকো ক্ষমিয়ােক মােক।
            যদি অপৰাধ           কৰে তথাপিতাে
                    ক্ষমা কৰে সাধু লােক।। ১০১
            হেন জানি প্রভু           হুয়ােক প্রসন্ন
                    তােমাৰ ভকত আমি।
            ভক্তিভাৱে যিটো     কৰিলােহে স্তুতি
                    সাঙ্গ হৌক সৱে স্বামী।।
            প্রভু বাসুদেৱ             তােমাৰ চৰণে
                    কৰাে মঞি নমস্কাৰ।
            আন কাম এৰি         বােলা হৰি হৰি
                    পুৰুষ হৌক উদ্ধাৰ।। ১০২  

            মুখে মােৰ নছাড়ােক কৃষ্ণ বিষ্ণু নাম।। ১০
পদঃ   ব্রহ্ময়ে বােলন্ত শুনিয়ােক মুনিগণ।
            ভৈলন্ত গৰুড়ধ্বজ স্তোত্রত প্রসন্ন।।
            দিলন্ত ৰাজাক মন বাঞ্ছিত সকল।
            কাৰুণ্য স্তোত্রৰ আৱে শুনা যেন ফল।। ১০৩
            হৰিক পূজিয়া যিটো নিতে কৰে স্তুতি।
            তাহাৰ হৈবেক জানা অৱশ্যে মুকুতি।।
            ত্রিসন্ধ্যাত পঢ়ে যিটো স্তোত্র শ্রেষ্ঠত।
            ধৰ্ম্ম অর্থ কাম মােক্ষ পাৱে নিৰন্তৰ।। ১০৪
            যিবা পঢ়ে যিবা শুনে শুনাৱে আনক।
            পাপ ছাড়ি সিও যায় বিষ্ণুৰ স্থানক।।
            যিটো দুষ্ট শঠে কৰে বেদক লুপুত।
            তাত নকহিবা স্তোত্ৰ পৰম গুপুত।। ১০৫
            বিষ্ণু ভকতক আক দিবা উপদেশ।
            কহিলাে কাৰুণ্য স্তোত্র তােমাত নিঃশেষ।।
            দেৱ মাধৱক ধ্যান কৰে যিটো নিত্য।
            বিষ্ণুত প্রৱেশে যেন অগনিত ঘৃত।। ১০৬
            মহাযজ্ঞ বিদ্যা দানে কোন কাৰ্য্য কৰে।
            মহাউগ্র তপ কৰি মিছাতেসে মৰে ।।
            জগতৰ গুৰু মােক্ষদাতা নাৰায়ণ।
            তাহান নকৰে যিটো শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন।। ১০৭
            সিসি ধন্য সিসি শুদ্ধ সেহিসে পণ্ডিত।
            যজ্ঞে তপে গুণে সিসি শ্রেষ্ঠ অখণ্ডিত।
            সিসি সত্যবাদী দাতা জ্ঞাতা জগতত।।
            যাহাৰ ভকতি আছে কৃষ্ণ চৰণত।। ১০৮
            হেন স্তুতি কৰি ইন্দ্রদ্যুম্ন মহাৰায়।
            ভূমিত পড়িলা বস্ত্র কুশক বিছাই।।
            মহাচিন্তাৱিষ্ট হুয়া কৰিলা শয়ন।
            কেনমতে হৈব মােৰ কৃষ্ণ দশন।। ১০৯
            হেন মনে চিন্তি নিদ্রা গৈল নৃপবৰ।
            স্বপ্নত ৰাজাক দেখা দিলা দামােদৰ।।
            জগত গুৰুক ৰাজা দেখিলা সাক্ষাতে।
            আঠ অস্ত্র ধৰি আছা আঠখান হাতে।। ১১০
            শঙ্খ চক্র গদা পদ্ম চাৰু বাৰু অসি।
            শাৰঙ্গক ধৰি আছা গৰুড়ত বসি।।
            যেন নীল বৈদুৰ্য্য শৰীৰে কৰে কান্তি।
            হৃদয় মধ্যত জ্বলে শুক্ল লােম পান্তি।। ১১১
           পীত বস্ত্রে শােভে তনু কটিত মেখলা।

            কণ্ঠত কৌস্তুভ শােভে গলে বনমালা।
            কিৰীটি কুণ্ডল হাৰ কেয়ূৰ কঙ্কণ।
            সৰ্ব্বাঙ্গে প্রকাশে মহাৰৰ ভূষণ। ১১২
            নূপুৰে ৰঞ্জিয়া আছে পাদ পদ্ম দুই।
            যাক দেখি ধ্যানত ভকত সুখী হুহ।।
            প্রসন্ন বদন জ্বলে কমল লােচন।
            যাক দৰশনে হােৱে পাতক মােচন।। ১১৩

            যুগান্তৰ সূৰ্য্য যেন আছন্ত প্রকাশি।
            ৰাজাক বুলিলা হেন বাণী হৰি হাসি।।
            কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শঙ্কৰে সম্প্রতি।
            বােলা হৰি হৰি পাপ যাউক অধােগতি ৷ ৷ ১১৪ 

        ।। একাদশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ জয় হৰি গােপাল।
                        জগন্নাথ কৃপাল।। ১১
পদঃ     সাধু সাধু মহাৰাজ
            সার্থক তােমাৰ কাজ।।
            যজ্ঞ দানে ভক্তিভাৱে।
            তুষিলা আমাৰ পাৱে।। ১১৫
            কৰা অনুশােচ বৃথা।
            জানিলাে তােমাৰ কথা ৷ ৷
            প্রতিমা থাপিবা ঐত।
            শুনা তাঙ্ক পাইবা যৈত।। ১১৬
            ৰজনী প্রভাতে বীৰ।
            যাইবা সাগৰৰ তীৰ।।
            বৃক্ষক দেখিবা পাছে।
            জল থল মাজে আছে।। ১১৭
            ঢউ লাগি সাগৰৰ।
            নকম্পন্ত তৰবৰ।।
            হাতত পৰশু লৈয়া।
            একলে দেখিবা গৈয়া।। ১১৮
            ছেদিবা নিশঙ্ক মতি।
            সাজিবা প্রতিমা তৈতি।।
            নিচিন্তিবা মহাৰথ।
            হৈব সিদ্ধি মনােৰথ।। ১১৯
            ৰাজাক প্রবােধ কৰি।
            অন্তর্ধান ভৈলা হৰি।।
            দেখি স্বপ্ন বিপৰীত।
            ভৈল ৰাজা সচকিত।। ১২০
            বিষ্ণু মন্ত্র জপ কৰি।
            হৰিক মনত ধৰি।।
            ৰজনী কৰিয়া ক্ষয়।
            উঠি পাছে মহাশয়।। ১২১
            সাগৰত কৰি স্নান।
            দিলন্ত বিবিধ দান।।
            নিত্য কৰ্ম্ম সাঙ্গ কৰি।
            হাতত পৰশু ধৰি।। ১২২
            হৰিক স্মৰিয়া বীৰ।
            লড়ি গৈলা ধীৰে ধীৰ।।
            নাহিকে সাৰথি ৰথ।
            একেশ্বৰে মহাৰথ।। ১২৩
            পাইলা তীৰ সাগৰৰ।
            দেখিল তৰুবৰ।।

            নাহি তাৰ নাম জাতি।
            থুলন্তৰ উচ্চ আতি।। ১২৪
            মঞ্জাঠিৰ বৰ্ণ সম।
            দেখি আতি মনােৰম।।
            পড়িয়া জলৰ কাছে।
            যেন সুখে শুতি আছে।। ১২৫
            বিষ্ণুৰ বৃক্ষক পাই।
            আনন্দিত মহাৰায়।।
            কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে ভণে।
            হৰি বােলা সৰ্ব্বজনে।। ১২৬ 

            ।। দ্বাদশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ ভাই ৰাম কহ নাম কহ ৰাম মন্ত্র সাৰ।
             তপ জপ যজ্ঞ যােগে সিদ্ধি নাহি আৰ।। ১২
পদঃ     তীক্ষ্ণ তৰ পৰশু উচায়া হাত উৰি।
            ছেদিলন্ত আনন্দে বৃক্ষৰ আগ গুৰি।।
            দুই ফাল কৰিবাক চাহন্তে নৃপতি।
            আসিলন্ত হৰি বিশ্বকৰ্ম্মায়ে সহিতি।। ১২৭
            দিব্য গন্ধ মালা পিন্ধি ধৰি বিপ্ৰ ৰূপ।
            ৰাজাক বােলন্ত ঐত কি কৰিবা ভূপ।।
            কি কার্য্যে ছেদিলা ইটো মহা তৰুবৰ।

            নিৰ্জ্জন স্থানত কেনে থাকা একেশ্বৰ।। ১২৮

            শুনিয়া নৃপতি তাসম্বাক চাইলা পাছে।
            যেন চন্দ্র সূৰ্য্য দুয়াে প্রকাশন্তে আছে।।
            নমস্কাৰ কৰি ৰাজা বুলিলা বচন।
            শুনিয়ােক দুয়াে গুৰু মােৰ প্রয়ােজন।। ১২৯
            মাধৱক আৰাধিবে মােৰ ভৈল মতি।
            সাজিবােহাে দাৰুময়ী প্রতিমা সম্প্রতি।।
            স্বপ্নত আদেশ মােক দিলা নাৰায়ণ।
            কহিলাে তােমাৰ আগে স্বৰূপ বচন।। ১৩০
            হেন শুনি বিপ্র ৰূপধাৰী চক্রপাণি।
            তুষ্ট হুয়া নৃপতিক বুলিলন্ত বাণী।।
            ধন্য ধন্য ৰাজা বুদ্ধি উত্তম তােমাৰ।।
            সংসাৰ সাগৰে আত কিছু নাহি সাৰ।। ১৩১
            যেন জল বুদবুদ তিলে হােৱে ছন্ন।
            বিষ্ণু আৰাধিতে তযু সম্পজিল মন।।
            কিনাে ভাগ্যৱতী সসাগৰা বসুমতী।
            যাহাৰ পালক ভৈলা আপুনি নৃপতি।। ১৩২
            আসিয়ােক ঐক এৰি সাগৰৰ তীৰ।
            তৰু তলে আমি সৱে থাকো মহাবীৰ।।
            এহেন্তে ব্রাহ্মণ বিশ্বকর্মা সম গুণী।
            এখনে দিবন্ত সাজি প্রতিমা আপুনি।। ১৩৩
            হেন শুনি এৰি ৰাজা সাগৰৰ তট।
            তৰু তলে ৰৈলা চাপি বিপ্রৰ নিকট।।
            পাছে বিশ্বকৰ্ম্মা বুলিলা হৰি বাণী।

            সাজি তিনি প্রতিমা এখনে দিয়া আনি।। ১৩৪
            কৃষ্ণ বলভদ্র আৰ সুভদ্রা ভগিনী।
            যাৰ যেন লক্ষণ নিৰ্ম্মিয়াে ভিনি ভিনি।।
            শুনি বিপ্রৰূপী বিশ্বকৰ্ম্মা গৈলা লড়ি।

            তিনিৰাে প্রতিমা তেতিক্ষণে দিলা গঢ়ি।। ১৩৫

            প্রথমে নিৰ্ম্মিলা বলভদ্র শুক্লকায়।
            আৰকত আখি ফণী শিৰত শােভয়।।
            গাৱে নীল বস্ত্র কর্ণে এগােটা কুণ্ডল।
            এক হাতে গদা আউৰ হাতত মুষল।। ১৩৬
            কৃষ্ণক নিৰ্ম্মিলা তনু মেঘ সম জ্বলে।
            পদ্ম সম লােচন শ্রীবৎস বক্ষস্থলে।।
            গাৱে পীত বস্ত্র অস্ত্র চক্র আছে কৰে।
            যাক দৰশনে জগতৰে পাপ হৰে।। ১৩৭
            সাজিলা সুভদ্রা তনু সুৱর্ণ গৌৰাঙ্গ।
            ৰত্নময় অলঙ্কাৰে প্রকাশে সৰ্বাঙ্গ।।
            দিব্য বস্ত্রে আবৃত উন্নত স্তন দুই।
            বােলা হৰি লাগােক পাপৰ মুণ্ডে জুই।। ১৩৮

            ৷ ৷ ত্রয়ােদশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ কমলাকান্ত কৰা কৃপা কৰুণা সাগৰ।। ১৩
পদঃ     ক্ষণেকতে সাজিলা প্রতিমা।
            দেখি ৰাজা পৰম মহিমা।।
            বুলিলাহা বিষ্ময়ে বচন।
            নােহা নৰ তােৰা দুয়ােজন।। ১৩৯
            কিবা তােৰা দুয়াে সূৰ্য্য শশী।
            ব্রহ্মা ৰুদ্ৰ কিবা আছা আসি।।
            নজানােহাে স্বৰূপ সাক্ষাত।
            কৈয়াে সত্য শৰণ তােহ্মাত।। ১৪০
            শুনি হৰি বুলিলা বচন।
            নােহাে ব্রহ্মা ৰুদ্ৰ আন জন।।
            মঞি হৰি জগত ঈশ্বৰ।
            মােতে আছে যত চৰাচৰ।। ১৪১
            বেদান্ততাে মােকেসে হয়।
            মােক স্মৰি পাতেক দহয়।।
            তুষ্ট হুয়া দেখা দিলাে আগে।
            লৈয়াে বৰ ৰাজা যেহি লাগে।। ১৪২

            স্বপ্নতাে নেদেখে পাপী মােক।
            তুমি মােৰ মহাভক্ত লােক।।
            যতেক পূজিলা নাহি লেখা।
            তাতেসে তােমাক দিলাে দেখা।। ১৪৩
            শুনি ৰাজা তনু লােমাঞ্চিত।
            কৰে স্তুতি পড়িয়া ভূমিত।।
            লক্ষ্মীকান্ত তােমাক প্রণাম।
            তনু যাৰ জ্বলে মেঘ শ্যাম।। ১৪৪
            কৰে শঙ্খ চক্র পদ্ম গদা।
            তুমি শ্ৰীৰ নিৱাস সৰ্ব্বদা।।
            শুতি থাকা ভুজঙ্গ শয্যাত।
            তুমি ব্ৰহ্ম ব্যাপক সাক্ষাত।। ১৪৫
            তুমি সূক্ষ্ম নিৰ্ম্মল নিগুণ।
            সৃষ্টি স্থিতি লয়ত নিপুণ।।
            মােক্ষ পদ জগত ঈশ্বৰ।
            কৰাে পড়ি প্রণাম বিস্তৰ।। ১৪৬
            দুনাই দুনাই কৰাে নমস্কাৰ।
            কৰা প্রভু আমাক উদ্ধাৰ।।
            তুমি দিয়া ভকতি মুকুতি।
            কৰাে সেৱা এহিসে যুগুতি।। ১৪৭
            দুনাই ৰাজা পৃথিৱীত পৰি।
            বিষ্ণুক বােলন্ত কৰ যুড়ি।।
            ঋষিগণ দেৱাসুৰ বল।
            যত যােগী সন্ন্যাসীসকল।। ১৪৮
            যিটো পদ সদা কৰে ধ্যান।
            ইচ্ছা মাত্র তৈতে দিয়া স্থান।।
            মাধৱে বােলন্ত এহি হােক।
            অন্তকালে পাইবা গৈয়া মােক।। ১৪৯
            নকৰিবা সংশয় ইহাত।
            নিষ্ঠা কৰি বুলিলাে তােহ্মাত।।
            কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে এহু ভণে।
            হৰি হৰি বোলা সৰ্ব্বজনে।। ১৫০ 

            ।। চতুর্দ্দশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ কৃষ্ণ মুৰাৰি ৰাম
                            কৰাে পড়িয়া প্রণাম।
             মােৰ মুখে নছাড়ােক
                            হৰি হেন নাম।। ১৪
পদঃ    নৱ শতাধিক দশ হাজাৰ বৎসৰ।
            অখণ্ডে ভুঞ্জিয়াে ইটো ৰাজ্য নৃপবৰ।।
            পাছে মােৰ পৰম পদক পাইবা তুমি।
            থাকিবা তােমাৰ কীৰ্ত্তি যাৱে থাকে ভূমি।। ১৫১
            যাৱে চন্দ্র সূৰ্য্য থাকে সপত সাগৰ।
            ভ্রমিবে তােমাৰ যশ ত্রৈলােক্য ভিতৰ।।
            যজ্ঞ আৱশেষ যত জল অনুপাম।
            হুইবে তীর্থ ইন্দ্রদ্যুম্ন সৰােবৰ নাম।। ১৫২
            আত স্নান কৰিয়া যাইবেক ইন্দ্র স্থানে।
            একৈশ পুৰুষ উদ্ধাৰিবে পিণ্ড দানে।।
            অপসৰা গন্ধৰ্ব্বে কৰিবে নৃত্য গীত।
            চৈধ্য ইন্দ্র পড়ে মানে থাকিবে তহিত।। ১৫৩
            হ্রদৰ নৈঋত কোনে আছে সিদ্ধ বট।
            দিব্য মণ্ডপেক আছে তাহাৰ নিকট।।
            বহুবিধ পুষ্প বনে সদায় আবৃত।
            পতাকা তােৰণ ধ্বজ দণ্ডে অলঙ্কৃত।। ১৫৪
            আষাঢ়ৰ শুক্লা পঞ্চমীত আমাসাক।
            সেহি মণ্ডপতে ৰথ থৈয়া বেশ্যাজাক।।
            উৎসৱে বিঞ্চিবে চামৰক কৰে ধৰি।
            যতি সিদ্ধ সন্ন্যাসী থাকিবে স্তুতি কৰি।। ১৫৫
            আহ্মাক দেখিয়া যিটো প্রণামে তহিত।
            মহাৰঙ্গে বঞ্চিবেক বিষ্ণুৰ পুৰীত।।
            দিব্য দশ হাজাৰ বৎসৰ থাকি তৈত।
            চতুৰ্ব্বেদী ব্রাহ্মণ হৈবেক আসি ঐত।। ১৫৬
            হৈবেক শ্ৰীমন্ত কৌটি ধনৰ ঈশ্বৰ।
            ৰাজাক সম্বুধি এহিমতে দিয়া বৰ।।
            বিশ্বকৰ্ম্মে সহিতে ভৈলন্ত অন্তৰ্হিত।

            দেখি নৃপতিৰ তনু ভৈল লােমাঞ্চিত।। ১৫৭
            কৃতকৃত্য ভৈল দেখি হৰিৰ মহিমা।
            ৰথে তুলি লৈয়া গৈলা তিনিৰাে প্রতিমা।।
            অনেক মাঙ্গল্য বাদ্য ভাণ্ড বাৱে ছানি।
            বিপ্রগণে আগত কৰন্ত বেদধ্বনি।। ১৫৮
            বিচিত্র পৱিত্ৰ স্থানে প্রতিমা থৱাইলা।
            শুভতিথি শুভক্ষণে প্রতিষ্ঠা কৰাইলা।।
            দিলা দান দক্ষিণা ঋত্বিজ আচাৰ্য্যক।
            ৰত্ন ধন ধান্য দিলা আনাে ব্রাহ্মণক।। ১৫৯
            এহিমতে প্রতিষ্ঠা কৰিয়া বিধিৱত।
            থাপিলা প্রতিমা নিয়া বিচিত্র দৌলত।।
            উত্তৰত কৃষ্ণ বলভদ্র দক্ষিণত।
            সুভদ্ৰাক থৈলা নিয়া দুহানাে মধ্যত।। ১৬০

            পূজিলন্ত গন্ধে ধূপে নানা উপহাৰে।
            সুৱৰ্ণ মুকুতা মণি বস্ত্রে অলঙ্কাৰে।।
            দিলন্ত আসন গ্রাম নগৰ আশেষ।
            দাসী দাস উৎসর্গিয়া দিলন্ত বিশেষ।। ১৬১
            জগন্নাথ থাপি ৰাজা পূৰি মনােৰথ।

            ভুঞ্জিলন্ত অকণ্টক ৰাজ্য মহাৰথ।।
            অন্তকালে এড়ি ইটো উত্তম সম্পদ।
            সুখে পাইলা বিষ্ণুৰ পৰম যিটো পদ।। ১৬২
            ব্রহ্মায়ে বোলন্ত শুনিয়ােক মুনিগণ।
            কহিলাে ক্ষেত্ৰৰ ইটো যতেক লক্ষণ।।
            বুলিয়ােক আন কিবা শুনিবাক বাঞ্ছা।
            বােলা হৰি হৰি যাৰ বৈকুণ্ঠক ইচ্ছা।। ১৬৩ 

                    ৰাম নাম যােনো ছাড়া।
            ৰাম কৃষ্ণ নাম                     অস্ত্রক ধৰিয়া
                    পাপ বিপক্ষক তাড়া।। ১৫
পদঃ    দুনাই মুনিগণে              ব্ৰহ্মাত পুছন্ত
                    কহিয়াে ক্ষেত্ৰৰ বিধি।
            কোন সময়ত             ক্ষেত্ৰত যাত্রাক
                    কৰিলে হৈবেক সিদ্ধি।।
            কৃষ্ণ দশৰনে           কোন ফল হােৱে

                    তাকো কহিবাক লাগে।
            হেন শুন ব্রহ্মা           কহিবে লাগিলা
                    ঋষি সমূহৰ আগে।। ১৬৪
            কুৰুক্ষেত্রে গৈয়া           নিৰাহাৰ হুয়া
                    পৰম তপে যুগুত।
            ইন্দ্রিয়ক দমি             একপদে থাকে
                    বৰিষ শত অযুত।।
            যিটো জ্যৈষ্ঠ মাস        শুক্লা দ্বাদশীত
                    কৃষ্ণৰ মুখ কমল।
            দেখে উপবাসে        সিটো নৰে পাৱে
                    তাহাতাে অধিক ফল।। ১৬৫
            পঞ্চতীর্থ কৰি             যিটো দ্বাদশীত
                    কৃষ্ণ মুখ দেখে যাই।
            অপ্রয়াসে সিটো         বিষ্ণুপুৰী পাৱে
                    দুনাই পতন নাই।।
            হেন জানি যত্ন          জ্যৈষ্ঠৰ যাত্রাক
                    কৰিবা সমস্ত নৰে।
            পঞ্চতীর্থ কৰি            বিষ্ণুক দেখিবা
                    ধৰ্ম্ম নাহি আত পৰে।। ১৬৬
            বিদূৰতে থাকি         যিটো প্রতিদিনে
                    কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন কৰে।
            আতি অপ্রয়াসে        বিষ্ণুপুৰী পাৰে
                    শুদ্ধ হুয়া সিটো নৰে ৷ ৷
            কৃষ্ণৰ যাত্রাক         কৰে যিটো নৰে
                    পৰম ভকতি ভাৱে।
            সমস্ত পাতেক          দূৰ কৰি সিটো
                    বিষ্ণুৰ পুৰীক পাৱে।। ১৬৭
            মাধৱৰ ধ্বজ             দণ্ডক যি নৰে
                    দেখয় দৌল উপৰে।
            ভূমিত পড়িয়া            প্রণাম কৰিয়া
                    পাপ সাগৰক তৰে।।
            আত পৰে শুনা         পঞ্চতীর্থ বিধি
                    যেন ফল স্নান দানে।
            ভণিল শঙ্কৰে          শুনা সৱে নৰে
                    হৰি বােলা সাৱধানে। ১৬৮ 

ঘােষাঃ হৰি ৰাম ৰাম ৰঘুনাথ হে।
            ৰাম নাম নছাড়ােক মুখে হে।। ১৬
পদঃ     মার্কণ্ডেয় হ্রদে গৈয়া                উত্তৰক মুখ দিয়া
                        হেন মন্ত্র কৰিব উচ্চাৰ।
            শুদ্ধ হুয়া ক্রোধ জিনি            বুৰ দিয়া বাৰ তিনি
                        শুনিয়ােক যেন মন্ত্র তাৰ।।
            সংসাৰ সাগৰে মগ্ন                 পাপগ্রস্ত অচেতন
                        মােত পৰে নাহি দুৰাচাৰ।
            প্রভু ভগনেত্ৰ হাৰী              ত্রাহি ত্রাহি ত্ৰিপুৰাৰি
                        তােমাৰ চৰণে নমস্কাৰ।। ১৬৯
            নমাে শিৱ মহা শান্ত               সমস্ত পাপৰ অন্ত
                        স্নান কৰাে মার্কণ্ডেয় হ্রদে।
            মােৰ যত পাপচয়                নিৰন্তৰে হৌক ক্ষয়
                        প্রণাম কৰােহাে তযু পদে।।
            নাভি মাত্র জলে নামি            বিধিৱতে দেৱ ঋষি
                        তিলােদকে কৰিব তর্পণ।
            স্নান অৱসানে পাছে           শিৱৰ দৌলেক আছে
                        তাক লাগি কৰিব গমন।। ১৭০
            তিনি প্রদক্ষিণ কৰি                পূজি মূল মন্ত্র পঢ়ি
                        শিৱৰ লিঙ্গক একমতি।
            পড়িয়া প্রণাম কৰি                  উঠি পুটাঞ্জলি ধৰি
                       কৰিব হৰক হেন স্তুতি।।
            নমাে নমাে ত্ৰিণয়ন                শিৰে শশী বিভূষণ
                        প্রভু বিৰূপাক্ষ মহাদেৱ।
            তুমি বিনা নাহি আন            কৰা মােক পৰিত্ৰাণ
                        তােমাৰ চৰণে কৰে সেৱ।। ১৭১
            কহিলাে তহিৰ কথা                হেন মন্ত্র পঢ়ি তথা
                        দশ অশ্বমেধ ফল পাইবা।
            শিৱলােকে ভােগ ভুঞ্জি     পাছে শিৱ যোগ সাজি
                        শিৱৰ শৰীৰে লীন যাইবা।।
            অনন্তৰে কল্প বৃক্ষ                   বটৰ মূলক গৈয়া
                        প্রদক্ষিণ কৰি তিনিবাৰ।
            পৰম ভকতিভাৱে                 পূজিব বটৰ পাৱে 
                    হেন মন্ত্ৰ কৰিব উচ্চাৰ।। ১৭২

            ।। সপ্তদশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ প্রণামাে পৰম পুৰুষ ৰাম।
            নুগুচোক মুখে মাধৱৰ নাম।। ১৭
পদঃ     নমাে ব্ৰহ্মৰূপী প্রলয়গামী।
            আছা মহীন্দ্ৰৰ উপৰে তুমি।।
            প্রণাম কৰাে বট তৰুবৰ।

            প্রলয় কালতাে তুমি অমৰ। ১৭৩
            তুমিসি হৰিৰ মুখ্য আশ্রয়।
            প্রণামাে বট পাপ কৰা ক্ষয়।।
            প্রণামিয়া হেন মন্ত্র উচ্চাৰি।
            বটক নৰে প্রদক্ষিণ কৰি।। ১৭৪
            তেতিক্ষণে ছাড়ে সমস্তে পাপ।
            যিমতে জীর্ণ চোঞ্চ এড়ে সাপ।।
            বটৰ সিটো ছায়া পৰশনে।
            ব্রহ্মহত্যা নষ্ট হােৱে তেখনে।। ১৭৫
            আন পাতেকৰ কি কৈবাে কথা।
            স্বৰূপ বচন নাহি অন্যথা।।
            ৰাজসূয় অশ্বমেধৰ ফল।
            বট দৰশনে পাৱে সকল।। ১৭৬

            উদ্ধাৰি বংশ ব্রহ্মলােকে যাই।
            এককল্প মানে পতন নাই।।
            গৰুড় আছন্ত কৃষ্ণ সম্মুখে।
            তাঙ্ক নমস্কাৰ কৰিব সুখে।। ১৭৭
            সমস্ত পাপক কৰিয়া দূৰ।
            অপ্রয়াসে পাৱে বিষ্ণুৰ পুৰ।।
            দেখিয়া বট গৰুড়ৰ আগে।
            দৌলত পাছে প্রৱেশিবে লাগে।। ১৭৮
            ৰামক তিনি প্রদক্ষিণ কৰি।
            প্রণামিব হেন মন্ত্র উচ্চাৰি।।
            নমাে হলধৰ ৰেৱতী পতি।
            ভকত বৎসল কৰাে প্রণতি।। ১৭৯
            নমাে হলধৰ বলীত শ্রেষ্ঠ।
            প্রলম্ব বৈৰী নমাে কৃষ্ণ জ্যেষ্ঠ।।
            বলােক এহিমতে স্তুতি কৰি।
            বিষ্ণুপুৰী পাৱে পাতক তৰি।। ১৮০
            কল্পেক মহাভােগ ভুঞ্জি তৈত।
            বেদবিদ হুয়া উপজে ঐত।।
            মহাসুখে জানি জ্ঞান যুগুতি।
            পৰম দুৰ্ল্লভ পাৱে মুকুতি।। ১৮১

            কৃষ্ণক পূজিব পাছে সাদৰি।
            দ্বাদশ অক্ষৰ মন্ত্র উচ্চাৰি ৷ ৷
            সিটো মন্ত্রে পাৱে যি মত গতি।
            নপাৱয় যােগী জ্ঞানী সম্প্রতি ৷ ৷ ১৮২
            জানিয়া হেন মন্ত্র উচ্চাৰিয়া।
            গন্ধ পুষ্প ধূপ নৈৱেদ্য দিয়া।।
            কৃষ্ণক অৰ্চ্চিয়া কৰিবে স্তুতি।

            বােলা হৰি হৰি হৌক মুকুতি।। ১৮৩ 

            ।। অষ্টাদশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ এ ৰাম নিৰঞ্জন ৰাম নিৰঞ্জন।
                           ৰাম নিৰঞ্জন হৰি
            ৰাম নিৰঞ্জন হৰি।। ১৮
পদঃ     জয় কৃষ্ণ জয়                  জয় জগন্নাথ
                        সৰ্ব্ব পাপ বিনাশন।
            জয়তি চাপূৰ                  কেশীৰ অন্তক
                        জয় কংস নিসূদন।।
            জয় পদ্মপত্র                     সদৃশ লােচন
                        ধৰি আছা চক্র গদা।
            জয় নীল মেঘ                 সম শ্যাম জয়
                        সৰ্ব্ব সুখ দাতা সদা।। ১৮৪
            জয় জগতৰ                    পূজ্য জয় ভৱ
                        নাশন সন্তৰ গতি।
            জয় ভকতৰ                    বাঞ্ছাফল দাতা
                        জয় নাথ লােকপতি।।
            দুৰ্ঘোৰ সংসাৰ                আত নাহি পাৰ
                        অপাৰ সাগৰ যেন।
            কাম ক্রোধ গ্রাহে             সদায় আকুল
                        দুখচয় ভৈল ফেন।। ১৮৫
            বিষয় উদকে                 পলম্পি আছয়
                        মহামােহে আত পাক।
            ৰােগে ভৈল ঢউ            ইহাতে মজিলাে
                        উদ্ধাৰা প্রভু আমাক।।
            এহিমতে স্তুতি                 কৰিয়া কৃষ্ণক
                        দেৱৰ ঈশ্বৰ হৰি।।
            মহাবাহু মহা                 বক্ষস্থলে আছা
                        শঙ্খ চক্র গদা ধৰি।। ১৮৬
            ভূষণে ভূষিত                  গলে বনমালা
                        পদ্মপত্র সম আখি।
            দণ্ডৱতে পড়ি                 প্রণাম কৰিবে
                        হেনয় কৃষ্ণক দেখি।।
            এহিমতে পড়ি                 কৃষ্ণক প্রণাম
                        কৰে যিটো ভক্তিভাৱে।
            অশ্বমেধ যজ্ঞ                    সহস্ৰৰ ফল
                        তাৱক্ষণে সিটো পাৱে।। ১৮৭
            সমস্তে তীর্থত                   যজ্ঞৰ দানত
                       ব্রতত যি ফল পাৱে।
            ব্রহ্মচাৰী গৃহী                  বনস্থ সন্ন্যাসী
                        চাৰিয়াে যি ফল পাবে।
            কৃষ্ণ দৰশনে              সেহি ফল পাৱে
                        কি কৈবাে আউৰ বিস্তৰ।
            কৃষক দেখিয়া                প্রণাম কৰিলে
                        হৈবেক মােক্ষ লােকৰ।। ১৮৮
            কৌটি কল্পে যত         পাপ আছে কৰি
                        সিও তেতিক্ষণে এৰে।
            একৈশ পুৰুষ              উদ্ধাৰি বিমানে
                        বিষ্ণুৰ পুৰীক লৰে।।
            তিনি শত কল্প         ভােগ্য ভুঞ্জে তৈত
                        যেন চতুর্ভুজ হৰি।
            দুনাই শ্রেষ্ঠ দ্বিজ           কুলত উপজে
                        গুণে নাহি তাক সৰি।। ১৮৯
            সৰ্ব্ব ভূত হিত             য'ত শান্ত দাতা
                        সত্যবাদী সৰ্ব্বজ্ঞান।
            অন্তকালে সিও            মুকুতিক পাৱে
                        লভিয়া বৈষ্ণৱ জ্ঞান।।
            তাত পাছে মন্ত্ৰে            সুভদ্রাক পূজি
                        প্রণাম কৰিব স্তুতি।
            নমাে ব্ৰহ্মগামী             দেৱীক প্ৰণামাে
                        দিয়ােক মােক মুকুতি।। ১৯০
            কমল লােচনী             নমাে কাত্যায়নী
                        কৰা মােক পৰিত্ৰাণ।
            বলােৰ ভগিনী                 সুভদ্ৰাক নমি
                        পাৱে বিষ্ণুলােকে স্থান।।
            এক কল্প মানে          দেৱে যেন ক্রীড়ে
                        পাছে বিপ্র হােৱে আসি।
            অন্তকালে সিও             মুকুতিক পাৱে

                        বৈষ্ণৱ জ্ঞান অভ্যাসি।। ১৯১ 

ঘােষাঃ ৰাম গােপাল ত্রাহি প্রভু পশিলাে শৰণে।
             কত নিৱেদিবাে দুখ তােমাৰ চৰণে। ১৯
পদঃ     বলে কৃষ্ণ সুভদ্ৰাক নমি ভক্তি ভাবে।
            ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম মােক্ষ সমতকে পাৱে।।
            কৃতকৃত্য হুয়া পাছে দৌলৰ বজাইব।
            বিষ্ণুৰ থানক নমি আউৰ স্থানে যাইৰ।। ১৯২
            যৈতে আছা ইন্দ্রনীলময় বনমালী।
            গুপুত কৰিয়া তাঙ্ক ঢালি আছে বালি।।
            সেহি ঠাইতাে গৈয়া তাঙ্ক নমস্কাৰ কৰি।
            বিষ্ণুপুৰী পাৱে নৰে পুৰুষ উদ্ধাৰি।। ১৯৩
            তহিতে আছন্ত নৰসিংহ ৰূপ হৰি।
            মহা ভক্তিভাৱে তাঙ্ক নমস্কাৰ কৰি।।
            নাহিকে সংশয় এড়াই পাতেকসকল।
            ধৰ্ম্ম অর্থ কাম মােক্ষ পাৱে চাৰি ফল।। ১৯৪
            অনন্তক নমে গৈয়া মহাভক্তিভাৱে।
            পাপ ছাড়ি পৰম পদক সিও পাৱে।।
            মঞি ইন্দ্রে পূজিলােহে ৰামে বিভীষণে।
            হেন অনন্তক আৰ নুপূজিবে কোনে।। ১৯৫
            শ্বেত গঙ্গা জলে বিধিৱতে স্নান কৰে।
            পাছে শ্বেত মাধৱক দেখি যিটো নৰে।।
            মৎস্য মাধৱক গৈয়া হােৱে দর্শন।
            অন্তকালে কৰে শ্বেত দ্বীপক গমন।। ১৯৬
            পাছে চলি যাইব যৈত আছে স্বর্গদ্বাৰ।
            আলিঙ্গিয়া কাষ্ঠক কৰিব নমস্কাৰ।।
            দেখি উগ্রসেন গৈয়া সাগৰৰ তীৰ।
            বিষ্ণুক চিন্তিব তৈত চিত্ত কৰি থিৰ।। ১৯৭
            জলত নামিয়া পাছে অঙ্গ ন্যাস কৰি।
            পঢ়িব কৱচ মনে নাৰায়ণ স্মৰি।।
            তুমি নাৰায়ণ শঙ্খ চক্র গদাপাণি।
            হেন চিন্তি উচ্চাৰিব ইটো মন্ত্রবাণী।। ১৯৮
            ভূমি অগ্নি সমস্ত ভূততে শ্রেষ্ঠ তুমি।
            জীৱৰাে ঈশ্বৰ অমৃতৰাে জন্মভূমি।।
            নাথ তীর্থৰাজ কৰাে তােমাক প্রণাম।
            হৰিয়াে পাতক দিয়া অভিমত কাম।। ১৯৯
            হেন উচ্চাৰিয়া বিধিৱতে স্নান কৰে।
            তেৱেসে স্নানৰ সৱে ফল পাৱে নৰে।।
            অন্তৰ্জ্জলে নামি কৰি অর্ঘ্য মৰিষণ।
            তীৰত উঠিয়া পাছে পিন্ধিব বসন।। ২০০
            সন্ধ্যা আচৰিব কৰি সূৰ্য্যক বন্দন।
            তিলে জলে বিধিৱতে কৰিব তর্পণ।।
            শৰীৰত থৈয়া তিল পিতৃক তৰ্পয়।
            ৰুধিৰ মাংসক সৱে পিতৃক অৰ্পয়।। ২০১
            জলে থাকি জলাঞ্জলি নিদিব ভূমিত।
            থলে থাকি জলত নিদিব কদাচিত।।
            জলত থাকিয়া কৰে থলত তর্পণ।
            ব্যর্থ হুই তাৰা নপাৱন্ত পিতৃগণ।। ২০২
            দিব জলাঞ্জলি পৃথিৱীত পাড়ি কুশ।
            মহা তুষ্ট হােন্ত তেৱে যতেক পুৰুষ।।
            ক্ষেত্ৰৰ মহিমা কহে কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে।
            বােলা হৰি ভস্ম হৌক পাপ নিৰন্তৰে।। ২০৩

            ।। বিংশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ ৰঙ্গে ফাঙ্কু খেলে চৈতন্য বনমালী।
            দুয়াে হাতে ফাল্লু গুণ্ডা সিঞ্চন্ত মুৰাৰি।। ২০
পদঃ     আছে যত নদী নদ তীর্থ পৃথিৱীত।
            জ্যৈষ্ঠ মাসে আসে শুক্লা দশমী তিথিত।।
            প্রত্যেকে থাকন্ত তৈত আসি দিন সাত।
            স্নান দান কৰিলে অক্ষয় হােৱে তাত।। ২০৪
            দশ পাপ হৰে পদে দশহৰা নাম।
            তাত দেখে যিজনে সুভদ্রা কৃষ্ণ ৰাম।।
            সমস্ত পাতেক তাৰি হােৱে মষিমূৰ।
            অন্তকালে মহাসুখে পাৱে বিষ্ণুপুৰ।। ২০৫
            উত্তৰার্ক দক্ষিণার্ক দিনা যিটো নৰে।
            ৰাম কৃষ্ণ সুভদ্রাক দেখ সাদৰে।।
            প্রণাম কৰন্ত পড়ি হুয়া শুদ্ধমতি।
            সিও বিষ্ণু লােকক আনন্দে কৰে গতি।। ২০৬
            ফাল্গুনীত গােৱিন্দক তুলিয়া দৌলত।
            দৌল যাত্রা কৰে মহােৎসৱে সিবেলাত।।
            তাত গােৱিন্দক যত্নে দেখে যিটোজনে।
            গােৱিন্দৰ পুৰে সিও বঞ্চে ৰঙ্গমনে।। ২০৭
            বিষুদিনা বিধিমতে পঞ্চতীর্থ কৰি।
            শুদ্ধমনে দেখয় সুভদ্ৰা ৰাম হৰি।।
            সিওজনে সমস্ত যজ্ঞৰ ফল পাইব।
            পাতক নিস্তৰি বিষ্ণু ভুৱনক যাইব।। ২০৮
            বৈশাখ মাসৰ শুক্লা তৃতীয় তিথিত।
            কৰাৱে চন্দন যাত্রা আতি বিপৰীত।।
            চন্দনে ভূষিত কৰি কৃষ্ণৰ শৰীৰ।
            তাঙ্ক দেখি যাইব নৰ বিষ্ণুৰ মন্দিৰ।। ২০৯
            মিলে জ্যৈষ্ঠ জ্যেষ্ঠা ৰাশি ঋক্ষ যােগে।
            ক্ষেত্ৰক যাইবাক নৰ পৰম উদ্যোগে।।
            উদ্ধাৰি একৈশ কুল তাসম্বে সহিতে।
            মহাৰঙ্গে বঞ্চে সিটো বিষ্ণুৰ পুৰীতে।। ২১০
            যেৱে মহা জ্যেষ্ঠা মিলে নক্ষত্র সংযােগ।
            ক্ষেত্ৰক যাইবেক নৰে পৰম উদ্যোগ।।
            ৰাম কৃষ্ণ সুভদ্ৰাক দেখিব যতনে।
            দ্বাদশ যাত্রাৰ ফল লভিব তেখনে।। ২১১
            প্রয়াগ প্রমুখ্যে তীর্থ আছে যত মানে।
            যেন ফল পাৱে তাসম্বত স্নান দানে।।
            সূৰ্য্য গ্রহণৰাে যত পুণ্য নিৰন্তৰে।
            পাৱে মহাজ্যৈষ্ঠীত কৃষ্ণক দেখি নৰে।। ২১৪
            মহাসুখে এক শত কুলক উদ্ধাৰি।
            বিষ্ণুলােকে ভুঞ্জে ভােগ্য কল্প সংখ্যা কৰি।।
            দুনাই দ্বিজ হুয়া কৰে বিষ্ণুত ভকতি।
            বিষ্ণু যােগ লভি সাধে পৰম মুকুতি।। ২১৩
            ব্রহ্মায়ে বােলন্ত শুনিয়ােক মুনিগণ।
            কহিলাে তােমাত সৱে ক্ষেত্ৰৰ লক্ষণ।।
            বুলিয়ােক আৰ কিবা শুনিয়ােক বাঞ্ছা।
            বােলা হৰি হৰি যাৰ বৈকুণ্ঠত ইচ্ছা।। ২১৪ 

            ।। একবিংশ কীৰ্ত্তন।।

ঘােষাঃ ৰাম জগন্নাথ জগন্নাথ হৰি।
            নমাে ৰাম জগন্নাথ জগন্নাথ হৰি।। ২১
পদঃ     ব্ৰহ্মায়ে বােলন্ত ইন্দ্রদ্যুম্ন নৃপতিক।
            জানিবা উৰেষা সৰ্ব্ব তীর্থতে অধিক।।
            ক্ষেত্ৰৰ মহিমা মানে কহিলাে সকল।
            শুনা জগন্নাথ নাম কীৰ্ত্তনৰ ফল।। ২১৫
            জগন্নাথ নাম ইটো পৰম ৰহস্য।
            তাক সদা লৱে যিটো কৰি মন বশ্য।।
            সিটোজনে অপ্রয়াসে চিণ্ডে কৰ্ম্ম বন্ধ।
            হাততে মুকুতি তাৰ নলাগে প্রবন্ধ।। ২১৬
            শিৱত সাক্ষাতে কহি আছন্ত শ্রীহৰি।
            নাহি আন ধৰ্ম্ম জগন্নাথ নাম সৰি।।
            জগন্নাথ নাম যিটো সুমৰে সতত।
            ক্ষমিব তাহাৰ নিতে অপৰাধ শত।।২১৭

            জগন্নাথ নাম যিটো হেলায়ে উচ্চাৰে।
            ব্রহ্মহত্যা আদি পাপ পলায় তাক ডৰে।।
            এড়িলে আচাৰ যিটো খাইলে জ্ঞান পুলি।
            বিষ্ণুত প্রৱেশে সিও জগন্নাথ বুলি। ২১৮
            জগন্নাথ নামৰ মহিমা কৈবাে কত।
            মহাপ্রসাদৰ আৱে শুনিয়ে মহত।।
            যত ফল পাৱে যজ্ঞ হােম তপ দানে।
            যেন ফল পাৱে তুলা পুৰুষ প্রদানে।। ২১৯
            যেন ফল লভে ভুঞ্জাই ব্রাহ্মণ কৌটিক।
            পাৱে মহাপ্রসাদ ভক্ষণে ততােধিক।।
            পিতৃশ্রাদ্ধ দিনা আনি বিষ্ণুৰ অন্নক।
            ভক্তিভাৱে দেয় যিটো পিতৃক দেৱক।। ২২০
            অন্নে পিণ্ডে দেয় যিটো তিলে মিশলাই।
            কৌটি কল্প মানে তৃপ্তি হােন্ত পিতৃ খাই।।
            মহাপ্রসাদত যত্নে এড়িয়া বিচাৰ।
            নাহি কিঞ্চিতেকো যেন ব্রহ্মত বিকাৰ।। ২২১
            বিষ্ণুৰ নৈবেদ্য যত অন্ন পিঠা পনা।
            ভক্ষাভক্ষ্য তাহাৰে বিচাৰে যিটোজনা।।
            হােৱে মন্দৰােগী তাক ভাৰ্য্যা পুত্রে এৰে।
            নাহিকে নিস্তাৰ ঘােৰ নৰকত পৰে।। ২২২
            অন্ত্য বর্ণে হীন বর্ণে যিটো অন্ন ছােৱে।
            তাক ভুঞ্জি সমস্ত পাতকে মুক্ত হােৱে।।
            ছােৱা গঞ্জা বুলি যিটো অন্ন নাখায় মােৰ।
            বিপদ পাৱয় তাক কৰাে দণ্ড ঘােৰ।। ২২৩

            নাহি কাল নিয়ম ব্ৰতত দোষ নাই।

            পাইলে মাত্রে খাইবে অন্ন তেৱে মােক্ষ পাই।।
            হৃদয়ত ৰূপ হৰি নাম যাৰ মুখে।
            বিষ্ণুৰ নৈৱেদ্য উদৰত ভৰে সুখে।। ২২৪
            পাদোদক নিৰ্ম্মাল্য মস্তকে থাকে যাৰ ।
            বােলা হৰি হৰি সেই বিষ্ণু অৱতাৰ।।
            ভণিল শঙ্কৰে কৃষ্ণ চৰণত ধৰি।
            পাতেক ছাড়ােক ডাকি বােলা হৰি হৰি।। ২২৫

               ।। উৰেষা বৰ্ণন সমাপ্ত ।।